Utstillingar våren 2026

Marius Martinussen

Marius Martinussen (f. 19. april 1978) er ein norsk biletkunstnar som arbeider med abstrakt måleri. Praksisen hans undersøker måleriet som rom, system og perseptuelt felt, der form, farge og rørsle står sentralt. Martinussen arbeider konsekvent med airbrush og tape, utan bruk av pensel eller synleg tekstur. Denne teknikken gjev presise overflater og kontrollerte overgangar, samstundes som bileta opnar for opplevingar av djupn, straum og forskyving.

Arbeida kan gi assosiasjonar til kart, strukturar eller landskap, men viser ikkje til konkrete stader eller motiv. I staden undersøker dei korleis blikket rører seg i flata, og korleis måleriet kan fungere som eit rom ein kan tre inn i. Inspirasjonen kjem mellom anna frå matematikk, fysikk, natur og kosmologiske teoriar, der idear om utviding, rytme og samanheng står sentralt.

Dei seinare åra har uttrykket utvikla seg frå stramme geometriske strukturar til eit friare og meir organisk formspråk. Felles for arbeida er ei interesse for spenninga mellom kontroll og oppløysing, presisjon og rørsle.

Undervegs

Undervegs er ei vandreutstilling som samlar måleri frå fleire periodar i Marius Martinussen sin praksis. Utstillinga er ikkje organisert rundt eitt uttrykk eller éi form, men rundt rørsle – mellom ulike seriar, mellom stramme og opne strukturar, og mellom dei romma måleria vert viste i. Verka er ikkje meinte å stå fast i ein bestemt samanheng, men å endre karakter i møte med nye rom, nye avstandar og nye måtar å bli lese på.

Eit sentralt spor i utstillinga er undersøkinga av rytme og system. I Crosshatch-verka vert flata bygd opp av repeterande, kryssande strukturar der farge og linje dannar eit vibrerande felt. Små forskyvingar i mønsteret skaper rørsle og spenning, og blikket vert halde i konstant aktivitet. Denne interessa for gjentaking og puls vert vidareført i større og meir opne komposisjonar som Oscillation Field, der flata lesast som eit svingande energifelt, og i Loop, der rørsla verkar sirkulær og utan eit klart sluttpunkt.

I verk som Chains og Maze vert systemtanken tydeleg, men med ulik karakter. Chains byggjer på kopling og binding, der element heng saman i eit samanhengande nettverk. Maze, eit tidlegare arbeid, undersøker orientering og romleg lesing, og peikar på ein vedvarande interesse for korleis blikket navigerer i komplekse strukturar utan ei entydig retning.

Parallelt med dei meir strukturelle arbeida opnar Undervegs for eit friare og meir organisk formspråk. I måleri som Flow Field, Woven Woods og Branching Paths vert rørsla meir flytande og assosiativ. Desse verka kan minna om straumdrag, vekst eller flettingar, men utan å vise til konkrete naturformer. I staden fungerer dei som visuelle felt der retningar oppstår, kryssar kvarandre og løyser seg opp att.

I Veil og Passage Curtains vert flata opplevd som noko ein ser gjennom eller forbi. Lag, slør og avgrensingar skaper ei kjensle av overgang – mellom opne og lukka rom, mellom synleg og skjult. Lunar Strings fører dette vidare gjennom linjer som verkar å binde saman ulike punkt i flata, og gir assosiasjonar til spenning, samband og roterande rørsle.

Dei mindre formata i Area-serien fungerer som konsentrerte utsnitt av den same undersøkinga. Her vert rom, balanse og struktur komprimert til små felt, som fragment eller kartutsnitt frå større system. Desse verka forsterkar opplevinga av at kvart måleri er ein del av noko større, samstundes som det står fullt og heilt for seg sjølv.

Martinussen arbeider konsekvent med airbrush og tape, utan bruk av pensel og utan synleg tekstur. Overflatene er jamne og presise, og ber preg av kontroll og planlegging. Samstundes peikar motiva mot rørsle, forskyving og djupn. Mange av bileta kan gi assosiasjonar til kart, snitt, landskap eller strukturar, men dei refererer ikkje til noko konkret. Det handlar ikkje om å avbileta verda, men om å undersøkje korleis blikket rører seg i flata, og korleis måleriet kan fungere som eit rom ein kan gå inn i mentalt.

Som vandreutstilling er Undervegs eit arbeid i stadig endring. Når verka vert sette saman på nye måtar og i nye rom, oppstår nye samband mellom dei. Utstillinga er ikkje eit avslutta punkt, men eit pågåande arbeid – ei utforsking av form, rom og persepsjon, der rørsla held fram frå stad til stad.

Fotogalleri